Kurak


bu renkler bu resme sığmaz 
dedim babaya 
insan çocukluğundan sonra 
yaşamaz aslında 
sağlamasını yapar hayatın 

kenar süsü yaptığı defterini arar 
ısınamaz şu koca dünyada 
canını yakıp onca ânın 

hayallere soyunmak 
üşütür sonra en çok 
sevgiden terlemeli çocukken 


bu beden bu kabire sığmaz 
dedim babaya 
çelikten çomakları kırılmış 
kalp durur oyun durmaz 

ölümün canı sıkılır orda 

kederden kurtulabiliriz belki 
öksürüğümüze ıhlamur 
ruhumuza insanlık iyi gelir 

ama bu huzur bu cana sığmaz 
dedim babaya 
elde kalır nisan yağmuru 

o da sonbaharda yağmaz 

 

 

 

 

Esra Güzelipek